Карьера в BigTech: как стать заметным без паспорта и стереотипов
Каця Лысёнак, кар’ерны коўч, PhD-даследчыца і HRBP у Google, расказала блогам devby, на што звярнуць увагу, калі будуеш кар’еру ў міжнародных кампаніях. І без якіх маркераў і хітрыкаў нават моцны спецыяліст застанецца нябачным (на базе свайго асабістага досведа).
Розныя офісы — розныя правілы
— Калі вы вырашылі, што хочаце працаваць у буйной міжнароднай кампаніі, то не трэба адразу рэдагаваць рэзюме. Прааналізуйце, што ў вашай індустрыі з’яўляецца «залатым квітком» на сусветным узроўні.
Можа быць вы працавалі ў буйной рэгіянальнай кампаніі, якая вядомая на захадзе (EPAM, Flo, Vinted, Bolt)? Або вы маеце міжнародныя сертыфікацыі: PMP, PRINCE2 або ACCA для фінансістаў. А можа быць вы паспяхова выводзілі прадукт на глабальны рынак або мелі значныя ўзнагароды ў міжнародных спаборніцтвах? Гэта ўсё будзе для вас вялікім плюсам.
Калі вы выбіраеце кампанію, то вельмі важна разумець, якія функцыі выконваюць іх розныя офісы. Ёсць глабальныя хабы (Netflix у Амстэрдаме, Google у Дубліне). Гэта «плавільныя катлы», дзе працуюць людзі з 50+ краін. Амаль усе тут мігранты, і ангельская — адзіная неабходная мова.
А для офісаў продажаў (напрыклад, Google у Амстэрдаме) неабходна ведаць мясцовую мову і мець лакальны нэтварк. Без гэтага вы будзеце біцца ў сценку.
Для інжынерных цэнтраў (як Google у Варшаве або Amazon у Берліне), мова і ваш бэкграунд не маюць вялікага значэння. Тут звяртаюць увагу толькі на інжынерныя навыкі. Інакш кажучы, адіная мова, якая тут патрэбная — нейкая мова праграмавання.
BigTech-кампаніі рэдка звяртаюць увагу на пашпарт кандыдата. Яны традыцыйна найбольш ахвотна робяць візы сваім супрацоўнікам. Умоўны Google або Amazon хочуць мець топ 1% самых лепшых кандыдатаў на рынку. Калі вы ўваходзіце ў гэты працэнт, то яны перавязуць вас хоць на Марс.
Трэба не толькі рабіць, але і паказваць
— Большую частку сваёй кар’еры я была адзінай беларускай у камандзе. Гэта давала мне «чысты ліст», я магла будаваць асабісты брэнд без стэрэатыпаў.
Я лічу, што імігранты з краінаў усходняй Еўропы маюць асаблівы «голад» да поспеху, жалезную працоўную этыку і data-driven падыход. Але нам часта не хапае «мяккай сілы».
🔹Будзьце заўважнымі. Мы ўмеем працаваць, але часта робім гэта ціха. І я зараз не кажу пра хвальбу. Вашыя калегі мусяць ведаць, над чым вы працуеце.
Дапамагаюць простыя рэчы: кароткія апдэйты, зразумелыя справаздачы ды актыўнасць на сустрэчах. Калі ваш мэнэджэр ці яго калегі не могуць адразу адказаць, чым вы занятыя ў гэты момант, то значыць вас амаль не бачна.
🔹Не забывайцеся на самапрамоцыю. Мы памылкова лічым, што добрую працу заўважаць і так. Калі заўважнасць на працы — гэта пра працэс («я працую над праектам Х»), то самапрамоцыя — гэта падкрэсліванне выніку і ўплыву, якія мелі вашыя праекты («праект Х, які я ўзначальваю, прынёс кампаніі +10% прыбытку»).
Важна не толькі зрабіць, але і данесці, чым гэта карысна. Мэнэджар можа падказаць, але адказнасць за тое, каб пра вашы дасягненні ведалі, на вас.
🔹Заводзьце знаёмствы. Для нас гэта часта выглядае як нешта другаснае, хоць у міжнародных карпарацыях гэта палова поспеху. Гэта ваш сацыяльны капітал, вашы гарызантальныя і вертыкальныя сувязі па-за межамі каманды.
Знаёмцеся з суседнімі дэпартаментамі, шукайце ментараў і ўдзельнічайце ў прафесійных супольнасцях. Так вы створыце ўласнае кола падтрымкі.
І абавязкова ўлічвайце, якія нормы камунікацыі дзейнічаюць у міжнародных кампаніях. Яны могуць моцна адрознівацца ад прывычным нас.
👉 Поўны артыкул з прыкладамі, чаму няварта шчыра адказваць на пытанне «Ну як табе Дублін?», чытайце па спасылцы
